Wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat – Ups en downs

Ups-and-Downs
Ik ben mijn vorige blog geëindigd bij de echo waarin we het verdrietige nieuws over de miskraam te horen kregen. Uiteraard stopte het verhaal daarmee niet voor ons. De miskraam kwam nog diezelfde week op gang, om mijn lichaam uiteindelijk te verlaten. Wat inhield dat ik een volle week heb kunnen beseffen dat ik zwanger was. Te kort om er van te genieten, te lang om het weg te wuiven alsof het niet plaats gevonden heeft. Het hele traject met dit verdrietige einde heeft een diepe impact op mij gehad, zowel lichamelijk als geestelijk. Daarom is het ook een lange tijd stil geweest op mijn blog. Deze periode van rust had ik nodig om alles op een rijtje te zetten, tijd voor mezelf te nemen. Ik heb in een heel diep dal gezeten, ik wist soms geen raad meer met mijn emoties. Ik had vaak het gevoel dat ik bij niemand terecht kon. Iedereen om mij heen heeft kinderen dus hoe kunnen zij weten wat ik voel, wat ik doormaak? Het is voor mij een moeilijke periode geweest waarin ik vooral veel boosheid heb gevoeld. Boos op iedereen die kinderen had. Boos op mensen die zwanger waren van een tweede, derde en soms zelfs een vierde kindje. Boos over mijn gevoelens naar anderen toe, maar vooral boos op mijn eigen lichaam.

Langzaamaan ben ik weer overeind gekrabbeld, maar het verdriet is niet weg. Ik kan er alleen beter mee omgaan. Nu ben ik weer in staat om mijn gedachten met anderen te delen, iets wat ik lange tijd niet kon. Ik ben altijd goed geweest in het weg stoppen van gevoelens, maar ik heb in de afgelopen periode zeker ook momenten gehad dat ik er wel over kon praten. Alleen naar de buitenwereld toe probeer je je groot te houden en zo min mogelijk te laten merken hoe erg je er nog mee zit. Soms vroeg ik me af of ik er nog wel verdriet om mocht hebben. Hoe lang kun je treuren over zo’n korte zwangerschap? Ik had het gevoel dat het niet mocht. Niemand in mijn omgeving stond er verder bij stil, dus waarom ik dan wel? Zoals mijn man elke keer zei: het gebeurde allemaal in mijn lichaam. Een ander kan zich niet indenken hoe dat voelt. Dat begrijp ik ook wel. Voor een ander is het moment van slechte nieuws een moment om medeleven te tonen. En daarna gaat iedereen weer verder met zijn of haar leven. Maar mijn leven ging juist niet verder, door wat er allemaal in mijn lichaam gebeurde.

Het was voor mij een eerste zwangerschap en ook een eerste miskraam. Ik heb er nooit zo over nagedacht maar in mijn gedachten was een miskraam als volgt: een of twee dagen hooguit, hevige buikpijn en hevige bloedingen, waarbij het vruchtje het lichaam verlaat. Niets was minder waar. Zoals ieder persoon verschillend is, zal ook vast elke miskraam niet hetzelfde zijn. Maar voor mij heeft het tweeëneenhalve week geduurd voor de miskraam mijn lichaam volledig verlaten had. Tweeëneenhalve week lang werd ik elke dag eraan herinnerd. In die weken heb ik zoveel gehuild. Niet om het verdriet van de miskraam maar vooral uit boosheid en frustraties. Ik kon niet eerder beginnen met verwerken dan wanneer deze situatie helemaal achter de rug was. Na die tweeënhalve week was ik nog vier weken ermee bezig doordat mijn HCG waarde in de gaten gehouden moest worden door middel van bloedprikken in het ziekenhuis. Twee weken na de miskraam kreeg ik alweer een ‘gewone’ menstruatie. Mijn lichaam had zich snel weer hersteld, maar mijn geest was er nog lang niet…


 

Comments

comments

Posted in : Blogs, IVF
Tags: , , , ,

4 Comments to “Wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat – Ups en downs”

Add Comments (+)

  1. Agaath Boshuyzen says:

    Zeker mag je verdrietig zijn.
    Wanneer een vrouw weet dat ze zwanger is, dan is ze ook ECHT in verwachting.
    Dat gevoel heb jij mogen ervaren, al was het maar zo kort.
    Veel mensen zullen dit verdriet niet begrijpen, maar vergeef ze, zij weten niet beter.
    Ik wens je in de toekomst een mooie zwangerschap toe, maar voor nu mag je het gevoel van zwanger zijn nog even koesteren.
    Sterkte met alles.

    Agaath

  2. Nora says:

    Bij het rondsurfen op het web kwam ik op je blog. Heel herkenbaar. Het sterk willen zijn naar de buitenwereld en het gevoel te hebben er alleen in te staan. Tussen vrienden die allemaal kinderen hebben (gek wordt ik ervan). De hele wereld en omgeving gaat door en wij staan in een ‘wachtstand’, althans zo voelt het vaak voor mij.
    Veel sterkte! En ik gun ons allen in dit ontzettend zware proces dat we de ruimte nemen om onze emoties te voelen, hoe moeilijk ook.

    • Bedankt voor je reactie 🙂 Heel goed verwoord! Inderdaad het gevoel in een ‘wachtstand’ te staan terwijl de rest van de wereld door gaat. De ruimte nemen om onze emoties te voelen is noodzakelijk denk ik, het is alleen niet altijd prettig om ze ook echt te voelen..

Leave a Reply