Wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat – Het eindgesprek 1/2

2eivf
De klap van de zoveelste teleurstelling is hevig, maar het lijkt erop dat ik het elke keer wat sneller naast me neer kan leggen om weer verder te gaan met mijn leven. Dit komt deze keer ook mede doordat ik weet dat ons traject nog niet ten einde is. Mijn man en ik hebben het er al een paar keer over gehad om ons geluk in het buitenland te beproeven. Ook hebben we hier al informatie over opgezocht. Voor zesduizend euro zitten we twee weken in Turkije voor een behandeling. Dit is een hoop geld, wat wij helaas niet zomaar tot onze beschikking hebben. Maar een positief resultaat is wel een paar duizend euro waard. Ons plan is dan ook om hier voor te gaan sparen. Het zal zeker niet dit jaar zijn, wellicht ook nog niet eens volgend jaar, maar uiteindelijk zullen we naar het buitenland vertrekken om nogmaals een behandeling te doen. Dit zal dan echt de allerlaatste behandeling zijn, omdat het voor ons teveel geld zal kosten om hier eindeloos mee door te gaan. Maar dit vooruitzicht houdt me voorlopig op de been.

Op twaalf september hebben wij het allerlaatste gesprek in het ziekenhuis met onze IVF arts. Er zijn nog wel wat vragen die wij graag beantwoord willen zien. Vooral voor mij is iets wat ik graag wil weten: moet ik mij inmiddels ook zorgen maken over mijn eigen vruchtbaarheid? Omdat er bij elke behandeling steeds minder resultaat was, qua follikels en embryo’s. De arts is het er mee eens dat er een duidelijke daling zichtbaar is en geeft aan dat het de volgende keer zelfs mogelijk is dat er helemaal geen embryo’s zullen zijn. Maar met mijn vruchtbaarheid zit het wel goed volgens haar. Ik zit nog niet in de buurt van de overgang zeg maar. Dat is een geruststelling, maar de tijd zal het leren dus of een volgende behandeling meer of misschien wel nog minder zal opleveren. Ook wil ik graag weten hoe groot de kans is op een natuurlijke zwangerschap. In het begin van ons traject is er gezegd dat deze kans nihil is. Maar als we dit in procenten uitdrukken, moet ik dan aan vijf procent denken of bijvoorbeeld maar een procent? Volgens de arts is in ons geval die ene procent het maximale voor ons.

Mijn man wil ook graag weten of er nog mogelijkheden zijn voor hem, om de kwaliteit van het zaad te verbeteren. Wij krijgen namelijk regelmatig goedbedoelde tips van hele lieve mensen om ons heen die precies weten hoe het slechte zaad van mijn man kan veranderen in superzaad 😉 Helaas mensen, stop maar met al die lieve adviezen. Sommige dingen zullen wellicht de kwaliteit iets verbeteren, maar ons percentage voor een natuurlijke zwangerschap zal niet omhoog gaan, door allerlei huis, tuin en keukenmiddeltjes. Hij is en blijft onvruchtbaar, net zoals een onvruchtbare vrouw niet eens eicellen gaat produceren door haar voeding te veranderen. Maar ook de arts zegt: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Zij hebben het vaak genoeg meegemaakt, gevallen waarin een natuurlijk zwangerschap onmogelijk was en waarbij het toch gebeurde. Voor nu is dat niet iets waar ik de rest van mijn leven op ga hopen. Maar dat hele kleine kansje is toch genoeg om hoop te blijven houden.


 

Comments

comments

Posted in : Blogs, IVF
Tags: , , , , , , , ,

Leave a Reply