Wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat – Het eindgesprek 2/2

2eivf
We hebben het met de arts ook over ons plan om naar het buitenland te gaan voor een laatste poging. Met name omdat ze in het buitenland een techniek gebruiken die in Nederland nog niet gebruikt wordt, assisted hatching. Hierbij wordt er een klein sneetje gemaakt in de schil die om de embryo heen zit, om op die manier het innestelen te bevorderen. We hebben er al veel over gelezen. Met name bij ingevroren embyro’s en bij vrouwen ouder dan vijfendertig jaar worden er veel successen mee geboekt. Onze arts weet ons te vertellen dat er momenteel een proef gaande is in Zwolle met assisted hatching en dat de resultaten inderdaad erg positief zijn. Voor ons is dit helaas mosterd na de maaltijd. The story of our lives inmiddels, dat er natuurlijk een proef mee gedaan wordt als wij uitbehandeld zijn. Ik had graag gezien dat ze daar eerder mee begonnen waren zodat wij er ook nog van hadden kunnen profiteren. Achteraf denk ik dat we deze vierde behandeling beter gelijk in het buitenland hadden kunnen doen, zodat wij ook nog van deze techniek gebruik hadden kunnen maken. Maar ik ben wel blij dat Nederland er eindelijk mee begonnen is, zodat de stellen na ons wel gebruik kunnen maken van deze techniek.

Tot slot voor ons nog een hele belangrijke vraag. Wat denkt onze Nederlandse arts van een behandeling in het buitenland? Zou zij het ons aanraden? Helaas kregen wij daarop niet het antwoord wat we gehoopt hadden. De arts adviseert ons om het niet te doen. Gezien onze geschiedenis is en blijft de kans op succes erg klein, ook in het buitenland. Natuurlijk zijn wij vrij om er alsnog wel voor te kiezen en mochten we informatie nodig hebben dan kunnen we altijd contact opnemen met het ziekenhuis. Maar als wij een eerlijk antwoord willen, dan raadt zij het ons af om er mee verder te gaan. Hoe graag wij ook een kindje willen, wij hechten wel degelijk waarde aan een professionele mening. En als er zo duidelijk geadviseerd wordt om niet verder te gaan, moet je daar dan naar luisteren of…? Wij hebben besloten om er naar te luisteren. En dus niet te gaan sparen voor het buitenland. Hoe moeilijk dit ook voor me is, de hoop is inmiddels opgegeven en wij zullen moeten accepteren dat wij de rest van ons leven kinderloos zullen blijven…

Het is dus definitief voorbij, de kans om ooit nog moeder te worden. Een kind in mijn armen sluiten, mijn eigen kind. In Nederland zijn we inmiddels uitbehandeld. Wachten op die ene procent kans dat we op natuurlijke wijze zwanger worden? Dat geeft alleen maar valse hoop. Wachten tot we zes duizend euro bij elkaar kunnen sparen om nog een behandeling in het buitenland te gaan doen? Terwijl de arts ons duidelijk adviseert om dit niet te doen. Wachten tot we ooit genoeg geld bij elkaar hebben voor adoptie? Voordat we daar uberhaupt te oud voor zijn..

En dan als laatste optie pleegzorg. Iets waar mijn man en ik allebei niet voor honderd procent achterstaan. Waarom zouden we ons daar dan voor aanmelden? Omdat ik zo enorm graag een kind wil hebben. Maar is dat de juiste reden om pleegouder te worden? Ik vind dat in ieder geval geen goede reden. Dus zoals ik al zei: het is voorbij. En daar moet ik me bij neerleggen. Maar dat is zo ontzettend moeilijk. Mijn man is net zo dol op kinderen als ik. Hoe kan het dan dat hij zich er zo makkelijk bij neer kan leggen? Hij begint er zelf nooit over, gaat gewoon vrolijk verder met zijn leven. Terwijl ik steeds meer moeite krijg met de acceptatie…


 

Comments

comments

Posted in : Blogs, IVF
Tags: , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply