Wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat – Een leven zonder kinderen

_DSC2764
Het IVF traject is, na drie lange jaren, definitief ten einde. Nu komt het moment van verwerking. Maar om te verwerken moet je het eerst kunnen accepteren. En zoals ik al zei aan het eind van mijn vorige blog, dat is iets waar ik steeds meer moeite mee krijg. Overal om me heen zijn kinderen. En ik kan het momenteel niet meer opbrengen om ervan te genieten. Naar de verjaardag van andermans kinderen. De problemen van anderen aanhoren over hun kinderen. Liefde krijgen van andermans kinderen. De kinderen van mijn zus zijn dol op mij. En ik ben ook dol op hen. Als ik daar binnen kom dan roepen ze heel hard: tante Loekie!! De middelste, drie jaar oud, rent naar me toe en knuffelt mijn been. Veel hoger komt ze namelijk nog niet. Mijn hart vult zich op zo’n moment met liefde, maar ook met afgunst. Ik kijk haar aan en denk bij mezelf: “Was je maar van mij..”

Het leven gaat voor iedereen gewoon verder, met hun gelukkige en uiteraard ook ongelukkige momenten. Terwijl het voor mij momenteel stil lijkt te staan. Niet dat ik er de hele dag aan denk hoor. Maar ik word wel regelmatig herinnerd aan het gemis, het enorme verdriet. Iemand vertelde me laatst dat ze eindelijk zwanger is van de tweede. Ik weet dat ze lang bezig geweest is. En dat ze een moeilijke tijd tegemoet gaat, omdat haar lichaam zwangerschap ziet als een ziekte. Maar ik denk bij mezelf: “Waarom vertel je dit aan mij, uitgerekend nu na alles wat ik meegemaakt heb?” Een onredelijke gedachte natuurlijk en dit zeg ik uiteraard ook niet hardop. Nee, ik haal al mijn positiviteit vanuit mijn tenen omhoog. Ik feliciteer enthousiast, leef intens mee, geef hoop en mijn oprechte wensen voor een goede afloop van deze, voor haar, spannende periode. Daarna ben ik zo ontzettend moe en verdrietig, dit soort momenten kosten mij al mijn energie. En daar heb ik al niet meer zoveel van over. Mijn vrolijkheid is ver te zoeken, ik ben moe en wil gewoon lekker thuis zijn de komende tijd.

Nog een voorbeeld om aan te geven hoe moeizaam mijn verwerkingsproces gaat. Ik was laatst op een verjaardag en zat rustig op een stoel met een hele lieve baby in mijn armen. Iemand maakte de opmerking: “Heerlijk he zo’n kleintje in je armen.” Zo’n doodnormale opmerking, die iedereen zou maken bij de aanblik van een lieve, warme, slapende baby. Maar voor mij doet die opmerking pijn, terwijl ik weet dat het niemands bedoeling is om me daarmee pijn te doen. Maar juist omdat ik het zo heerlijk vind en weet dat het altijd de kleintjes van anderen zullen zijn, word ik in mijn hart geraakt door zulke simpele opmerkingen. Soms probeer ik me op de positieve kant te richten. Ik heb een fantastische lieve man en twee geweldige honden. We kunnen doen en laten wat we willen. Ik kan uitslapen wanneer ik maar wil! Moeders noemen dat een luxe die zij niet meer hebben voor de komende jaren. Ik zie het niet als een luxe omdat ik de positieve kanten niet meer zie. Mijn man en ik hadden het er laatst over toen we bij zijn oma op bezoek waren in het verzorgingstehuis. Het besef kwam ook eigenlijk pas bij mijn man, toen ik zei: “Als wij oud zijn en in het bejaardentehuis zitten, komt er niemand bij ons op bezoek. Want wij hebben geen kinderen en zullen ook nooit kleinkinderen hebben.” En dat beangstigt mij, maar het beangstigt mijn man ook merk ik. Het besef dat je ooit echt helemaal alleen over zult blijven…

De reden waarom ik het niet kan accepteren is eigenlijk heel simpel. Dat is die ene procent kans op een natuurlijke zwangerschap, een kleine kans om wellicht in de toekomst nog naar het buitenland te gaan, een kleine kans dat er ooit een wonder zal gebeuren. Zolang ik vruchtbaar ben, zal er altijd een minimale kans blijven bestaan. Dat vleugje hoop is voldoende om een leven zonder kinderen nog niet volledig te accepteren. Ik zie niet hoe ik die hoop kan loslaten. Het enige wat ik zie is mijn verdriet, mijn angst om dit nooit een plek te kunnen geven. Ik voel me verbitterd worden. Elke dag een beetje meer. Tot het moment waarop ik zo verbitterd ben dat ik nergens meer van kan genieten? Met de tijd zal ik het vast een plek kunnen geven. Maar op dit moment heb ik er de energie niet meer voor. Wellicht moet ik toch maar eens hulp zoeken. Praten met iemand, een psycholoog, die me kan helpen om dit een plek te geven. Of zal het gewoon moeten slijten zodat het verdriet en de teleurstelling vanzelf verdwijnen? Ik heb er helaas geen antwoord op. Wel weet ik dat ik er uiteindelijk wel uit zal komen, zoals het me tot nu toe altijd gelukt is. Mijn avontuur is in ieder geval geëindigd, met helaas niet de uitslag die ik in gedachten had. Dit is de laatste blog over dit onderwerp. Ik wens een ieder die in dit traject zit, of nog gaat beginnen een goede afloop toe. Mogen hun wensen wel uitkomen.. Ik wil mijn lezers bedanken, dat ze elke keer mijn verhaal hebben willen lezen. En tot slot bedank ik mijn familie en vrienden, voor alle steun en het meeleven in dit lange intense proces.


 

Comments

comments

Posted in : Blogs, IVF
Tags: , , , , , , , , ,

2 Comments to “Wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat – Een leven zonder kinderen”

Add Comments (+)

  1. Wendy says:

    Met veel tranen lees ik het verhaal, wat moet dit ontzettend moeilijk zijn. Wat moet dit een gemis zijn in jullie leven. Ik herken het volledig, niet van mijzelf maar wel van familie, die dit traject precies zijn doorlopen, Nederland, België, Duitsland, overal geweest, hoop opgegeven, 40ste verjaardag, spontaan zwanger. Een klein sprankje hoop heeft altijd doen leven en ik kan niet anders dan uit de grond van mijn tenen hopen dat het kleine sprankje hoop bij jullie ook bestaat. Ik zou niet weten hoe ik het anders moet verwoorden..

  2. Dank je wel voor je lieve reactie. Ik hoor inderdaad vele verhalen over wonderen die gebeuren op het moment dat je het niet meer verwacht. Maar voor nu zal ik het eerst moeten accepteren en een plek geven, dat lukt niet zolang er een sprankje hoop is. Erg dubbel, maar soms moet je de hoop loslaten en koesteren wat je wel hebt..

Leave a Reply