Wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat – De weg naar het buitenland

_DSC2742 Het is een hele tijd geleden dat ik wat van me heb laten horen op mijn blog. Mijn laatste blog ben ik geëindigd met dat wij nu moeten leren omgaan met een leven zonder kinderen. En ik moet eerlijk zeggen, de acceptatie begon heel langzaam te komen. Niet dat ik geen emoties meer voel als iemand in mijn omgeving zwanger is. Nee, dat voelt nog steeds als oneerlijk naar ons toe, ook al gun ik het iedereen. Maar op de momenten dat ik niet met zwangerschap of baby’s geconfronteerd werd, voelde ik het gemis steeds minder. Mijn man en ik hebben een goed leven samen, ik concentreerde me op wat we hebben en niet meer op wat we nooit zullen krijgen.

Toen mijn moeder vorig jaar in oktober zeer plotseling overleed, op de verjaardag van mijn man en toen bleek dat er wat geld voor ons zou zijn uit de nalatenschap, had ik nog niet de gedachte om weer verder te gaan met IVF. Het geld had ik ook nog niet op mijn rekening, dat kon nog wel een half jaar duren. Het zou ook niet genoeg zijn om een behandeling te kunnen betalen, maar ik zou er wel een heel eind mee komen. Toch had ik voor mijzelf besloten om het op de rekening te laten staan en niet gelijk te beslissen wat we er mee gingen doen. Mijn man had vele dingen wat hij met het geld wilde doen, maar voor mij had het nog geen duidelijke bestemming. Een leuke vakantie, nieuwe meubels.. Er waren genoeg dingen die ik nog wilde. En toen ik begin dit jaar aangaf bij mijn man dat we met dat geld ook al bijna een IVF behandeling konden betalen stond het voor mij nog steeds niet vast. Redden we het met alleen dat bedrag? Hoeveel moeten we alsnog ‘zelf’ betalen en kunnen we dat missen?

Na een paar weken er over nagedacht te hebben wist ik het nog steeds niet helemaal zeker. De echte beslissing viel pas nadat manlief een euro pakte en zei: Zeg maar, kop of munt voor een behandeling in het buitenland. Dus ik zeg kop, hij gooit het muntje op.. Kop! Ik zeg doe nog maar een keer, dus ik zeg munt. Hij gooit het muntje op en ja hoor: munt.. Als dat geen teken is! Oké het is een beetje apart om dit te beslissen aan de hand van een muntje op te gooien, maar zo zijn wij 😉 De beslissing was er nu in ieder geval. En toen ik enkele weken later een brief had van mijn pensioen om dit af te kopen was het zeker de juiste beslissing want met dat geld erbij hadden we genoeg om de volledige behandeling te betalen.

Dan komt het moment van kiezen, welk land en welk ziekenhuis. In Nederland zijn wij uitbehandeld en omdat het buitenland toch vaak verder is op het gebied van gezondheidszorg was de keuze voor het buitenland al gelijk gemaakt. Wij twijfelden nog tussen België en Duitsland. België is 4 uur rijden voor ons, Duitsland zo’n dikke 3 uur. Dus wat betreft de reisafstand maakte het niet veel uit. Mijn voorkeur ging uit naar België, maar dat was puur omdat mijn Duits nou niet echt geweldig is. Voor de zekerheid heb ik bij beide ziekenhuizen informatie opgevraagd, in Gent en in Düsseldorf. Gent wilde een voorschot van 3800 euro terwijl in Düsseldorf alles per handeling achteraf gefactureerd werd. Dit was voor ons de keuze om voor Duitsland te kiezen.

De beslissing was genomen, het land en de plaats waren gekozen. Het enige wat ik nu nog moest doen was alles in gang zetten. Dus op dat moment heb ik ons aangemeld in Düsseldorf voor het intake gesprek. De afspraak was snel gemaakt, op 19 april zouden wij ons intake gesprek hebben. Ik had niet gedacht ooit nog de kans te krijgen op een zwangerschap, het moederschap. Maar nu er toch nog een kans is, wilde ik ook eigenlijk niet meer wachten. Eerst maar afwachten wat ze in Düsseldorf gaan zeggen natuurlijk, maar ik had er gelijk al heel veel zin in om weer te starten.

Comments

comments

Posted in : Blogs, IVF
Tags: , , , , , , , , , ,

Leave a Reply